186 berichten.
Alles went, behalve een vent…….
Het is wel even wennen om voor het eerst in mijn TOV-carrière met een vent op stap te gaan in plaats van met mijn ex, Caroline. Je weet wel, die drukke dame, waarmee je in de competitie never een ‘dull moment’ beleeft. Zoals bekend heeft zij mij recentelijk ‘fijntjes’ gedumpt; iets waar ik nog lang niet overheen ben overigens.
Niets ten nadele van Arnold sr. hoor, want dat is zonder meer een gezellige partner om mee op te trekken.
Maar de overgang is toch wel erg groot, hetgeen onder meer bleek uit het feit dat ik niet veel, zeg weinig of laten we maar heel eerlijk zijn: helemaal geen moer heb gepresteerd afgelopen donderdag.
De teleurstelling was begrijpelijkerwijs af te lezen van het gezicht van Arnold. Je zal immers maar zo een dure transfer met grote reputatie binnenhalen en dan eindigen met dit beschamende resultaat.
Mijn leermeester, nestor Arnold was - ervaren als hij is - wèl in staat zijn beide singles te winnen!
En eerlijk gezegd begrijp ik als top atleet ook helemaal niets van mijn debacle.
Zou het kunnen zijn dat mijn overactieve hormonale huishouding er immer voor zorgde dat ik persé aan ‘haar’ wilde tonen dat ik nog kon ‘presteren’? Wie het weet mag het zeggen! In ieder geval had ik niet de behoefte om dat aan ‘hem’ te tonen…
In het perspectief dat de LHBTWRSQTOV beweging sterk in opkomst is sluit ik niet uit dat het tij wat dat betreft bij mij nog wel eens zou kunnen keren in de nabije toekomst.
Een ander excuus dat ik voor mijn falen zou kunnen aanvoeren is dat ik telkens weer wordt overdonderd wanneer wij in de metropool Aarlanderveen moeten spelen.
Ik heb altijd moeite met die immense drukte, die al begint als je na de kruising rechtsaf e boulevard op rijdt. En dan daarna links af naar beneden waar duizenden supporters je staan op te wachten. Het is me vaak te veel eerlijk gezegd.
Ook het schenken van champagne in de rust komt mij enigszins decadent over en kan mij nauwelijks meer bekoren… Het gaat mij tenslotte om de sport.
Uitslag Spinmill-TOV 3-2
Dick Verbeek
Het is wel even wennen om voor het eerst in mijn TOV-carrière met een vent op stap te gaan in plaats van met mijn ex, Caroline. Je weet wel, die drukke dame, waarmee je in de competitie never een ‘dull moment’ beleeft. Zoals bekend heeft zij mij recentelijk ‘fijntjes’ gedumpt; iets waar ik nog lang niet overheen ben overigens.
Niets ten nadele van Arnold sr. hoor, want dat is zonder meer een gezellige partner om mee op te trekken.
Maar de overgang is toch wel erg groot, hetgeen onder meer bleek uit het feit dat ik niet veel, zeg weinig of laten we maar heel eerlijk zijn: helemaal geen moer heb gepresteerd afgelopen donderdag.
De teleurstelling was begrijpelijkerwijs af te lezen van het gezicht van Arnold. Je zal immers maar zo een dure transfer met grote reputatie binnenhalen en dan eindigen met dit beschamende resultaat.
Mijn leermeester, nestor Arnold was - ervaren als hij is - wèl in staat zijn beide singles te winnen!
En eerlijk gezegd begrijp ik als top atleet ook helemaal niets van mijn debacle.
Zou het kunnen zijn dat mijn overactieve hormonale huishouding er immer voor zorgde dat ik persé aan ‘haar’ wilde tonen dat ik nog kon ‘presteren’? Wie het weet mag het zeggen! In ieder geval had ik niet de behoefte om dat aan ‘hem’ te tonen…
In het perspectief dat de LHBTWRSQTOV beweging sterk in opkomst is sluit ik niet uit dat het tij wat dat betreft bij mij nog wel eens zou kunnen keren in de nabije toekomst.
Een ander excuus dat ik voor mijn falen zou kunnen aanvoeren is dat ik telkens weer wordt overdonderd wanneer wij in de metropool Aarlanderveen moeten spelen.
Ik heb altijd moeite met die immense drukte, die al begint als je na de kruising rechtsaf e boulevard op rijdt. En dan daarna links af naar beneden waar duizenden supporters je staan op te wachten. Het is me vaak te veel eerlijk gezegd.
Ook het schenken van champagne in de rust komt mij enigszins decadent over en kan mij nauwelijks meer bekoren… Het gaat mij tenslotte om de sport.
Uitslag Spinmill-TOV 3-2
Dick Verbeek
Omdat Peter en ik in de afgebroken najaarscompetitie van vorig jaar bovenaan stonden in de 4e klas, mogen we het nu in de 3e proberen. Het is niet ons debuut. Eerder mochten we het na een kampioenschap op dit niveau proberen, met niet al teveel succes. De eerste drie partijen van vrijdagavond tegen Vriendenschaar uit Gouda gaven weinig hoop. Geen game wisten we binnen te halen tegen Daan en Robert, ervaren 3e klassers. Gelukkig keerden de kansen in de laatste twee partijen en wisten we onze tegenstanders op de knieën te dwingen, ook in drie games. Het blijft een wonderlijk spelletje! Daarna werd het zonder coronapas nog even gezellig. Kwart voor 12 weer thuis. Dat wordt nog wat als we later dit seizoen naar het pittoreske Schoonhoven mogen. Zou de bond een overnachting financieren?
Gedumpt.
Een maand geleden ontving ik een onthutsend bericht van de advocaat van mijn tweede ex, dat zij met onmiddellijke ingang de relatie met mij wenste te verbreken.
En daar sta je dan - alleen op straat - met slechts een batje en een gedeukt balletje: geen duo team meer en alleen de vraag hoe nu verder zonder mijn bijvrouw Caroline…..
Door mijn aanstaande ex was ik ook nauwelijks te troosten. Mijn psychiater heeft weer overuren gedraaid en ik heb daar meer uren op het therapie-bed doorgebracht dan thuis…
Het heeft enigszins geholpen maar de vraag waar ik toch immer mee zal blijven worstelen is: ‘Wat heb ik in gódsnaam verkeerd gedaan’!
Hoe dan ook, het leven gaat verder, ook zonder die gezellige duo-partner, die mij na iedere wedstrijd genoeg inspiratie bood voor een stukje op de TOV-site.
Haar gulle lach, gelardeerd met stampvoeten en woedeaanvallen tijdens de wedstrijd zal ik blijvend missen. Hoe dat bij de tegenstanders zit laat zich raden.
En, oh ja, de cavia mocht ik zelf houden…
Gelukkig kreeg ik een aanbod van het team TOV 7 van Tom en Arnold, die met mijn aankoop heel blij zouden zijn.
Na wat onderhandelingen over het aantal biertjes en wijntjes na de wedstrijden ben ik tenslotte akkoord gegaan.
Wel heb ik beide heren gewaarschuwd dat met mijn komst een reeks van 4 à 5 jaren achtereen promoveren wel het gevolg zal zijn van deze transfer.
Het is niet anders.
Dick Verbeek
Een maand geleden ontving ik een onthutsend bericht van de advocaat van mijn tweede ex, dat zij met onmiddellijke ingang de relatie met mij wenste te verbreken.
En daar sta je dan - alleen op straat - met slechts een batje en een gedeukt balletje: geen duo team meer en alleen de vraag hoe nu verder zonder mijn bijvrouw Caroline…..
Door mijn aanstaande ex was ik ook nauwelijks te troosten. Mijn psychiater heeft weer overuren gedraaid en ik heb daar meer uren op het therapie-bed doorgebracht dan thuis…
Het heeft enigszins geholpen maar de vraag waar ik toch immer mee zal blijven worstelen is: ‘Wat heb ik in gódsnaam verkeerd gedaan’!
Hoe dan ook, het leven gaat verder, ook zonder die gezellige duo-partner, die mij na iedere wedstrijd genoeg inspiratie bood voor een stukje op de TOV-site.
Haar gulle lach, gelardeerd met stampvoeten en woedeaanvallen tijdens de wedstrijd zal ik blijvend missen. Hoe dat bij de tegenstanders zit laat zich raden.
En, oh ja, de cavia mocht ik zelf houden…
Gelukkig kreeg ik een aanbod van het team TOV 7 van Tom en Arnold, die met mijn aankoop heel blij zouden zijn.
Na wat onderhandelingen over het aantal biertjes en wijntjes na de wedstrijden ben ik tenslotte akkoord gegaan.
Wel heb ik beide heren gewaarschuwd dat met mijn komst een reeks van 4 à 5 jaren achtereen promoveren wel het gevolg zal zijn van deze transfer.
Het is niet anders.
Dick Verbeek
Jan en ik hebben woensdagavond lekker een uurtje gebald. Het begon wat roestig maar we waren het niet verleerd. Na mijn mail heb ik een paar andere aanmeldingen gehad. Hopelijk trekt het wat aan. Kom op. Het kan weer en het kan veilig!
Hoi allemaal,
Jammer hoor net naar Rutte gekeken en we mogen nog steeds niet.
Ik mis het wel hoor, het spelen, de praatjes etc.
Hopelijk dat we de volgende persconferentie wel los kunnen. Ik sta in ieder geval te popelen.
Veel gezondheid en doe voorzichtig.
Gr
Jan Does
Jammer hoor net naar Rutte gekeken en we mogen nog steeds niet.
Ik mis het wel hoor, het spelen, de praatjes etc.
Hopelijk dat we de volgende persconferentie wel los kunnen. Ik sta in ieder geval te popelen.
Veel gezondheid en doe voorzichtig.
Gr
Jan Does
Eindstand: 209 loten. Beter dan vorig jaar. Opbrengst: €501,60
De stand: 199 loten door 30 kopers. Dat is beter dan vorig jaar. Toch ben ik nog niet tevreden. Doe mee en steun TOV. Het kan nog tot 30 november! Chris
Op naar Gouda, maar niet Gauwdaar.
Dat wij zo ver van huis in de competitie uit mogen komen is voor ons een hele eer maar tegelijkertijd ook vanzelfsprekend. Aangezien de hoger geklasseerde teams in den lande dun gezaaid zijn is dit ons lot, wat wij als spelers in de zesde klasse gedwee dragen.
En omdat mijn duo partner sinds kort bij de kaasboer in de Kerkstraat werkt, was een reis naar de kaasstad Gouda voor Caroline een soort ‘thuiskomen’. Dat was prettig voor de sfeer van die avond omdat zij - zoals insiders weten - doorgaans nogal verlegen van aard is. Zij ‘gaf’ zich deze keer dan ook ‘makkelijk’ aan de heren tegenstanders.
Wij zijn afgelopen vrijdag om 09.00 uur vertrokken en hebben een koffiestop gemaakt bij van der Valk (geen familie van Caroline!) in Wassenaar onder het ANWB-motto: ‘2 uur rijden en dan een half uur rust’. Na de benen gestrekt te hebben zijn we verder gereden tot Zoetermeer, waar wij copieus geluncht hebben in een drie saterrentent, waarvan de naam mij is ontschoten omdat wij na het bijbehorende wijnarrangement ook nog wat digestieven bij de koffie hebben genoten.
Als iemand toch nieuwsgierig is naar de naam dan kan de penningmeester van TOV opheldering verschaffen omdat wij ook deze culinaire uitspatting reeds hebben gedeclareerd bij TOV.
Na de lunch hebben wij uiteindelijk zigzaggend Gouda bereikt via de A12. Wij hebben riant gebruikgemaakt van alle drie de rijstroken, inclusief de vluchtstrook.
Dat laatste stuk was ècht een belevenis omdat vele mede weggebruikers ons met lichtsignalen en al toeterend begroetten.
Ik was me er eerlijk gezegd niet van bewust dat wij als sterteam zo populair waren in die regio!
Precies op tijd kwamen wij aan bij de ‘Vriendenschaar’ waar wij om 8 uur aan de wedstrijd konden beginnen.
Wij waren super gemotiveerd om nu voor het eerst dit seizoen eindelijk eens een keer te winnen.
Mijn eerste partij verloor ik in 5 sets van een stiekemerd, die tijdens het inspelen als een zombie aan het pingpongen was, maar in de partij liet blijken dat hij nog meer achter zijn ellebogen had….
Caroline won daarna vrij makkelijk in drie games van tegenstander nummer twee.
Daarna slaagde zij er helaas niet in om de tweede partij ook te winnen en liet het punt na drie games in Gouda achter.
Aangezien ik had gezien dat mijn tegenstander nummer twee steunkousen droeg, had ik maar één doel voor ogen: ‘Ik wil van iedereen verliezen maar NIET van iemand met steunkousen!’ (Excuses voor deze banale houding maar dat is nou eenmaal een afwijking van me waar ook mijn psychiater geen raad mee weet).
Resultaat was dat ik mijn eerste potje van dit seizoen in vijf games heb gewonnen.
Die kousen waren ook voor mij een ware steun. Kan iemand mij trouwens uitleggen waarom steunkousen altijd zo een vieze bruine poepkleur hebben? Dat maakt het namelijk allemaal nóg erger….
Omdat ik vorige week schreef dat wij nagenoeg altijd het dubbel winnen sla ik het verloop daarvan maar even over… Eind resultaat 3-2.
Dick Verbeek
Dat wij zo ver van huis in de competitie uit mogen komen is voor ons een hele eer maar tegelijkertijd ook vanzelfsprekend. Aangezien de hoger geklasseerde teams in den lande dun gezaaid zijn is dit ons lot, wat wij als spelers in de zesde klasse gedwee dragen.
En omdat mijn duo partner sinds kort bij de kaasboer in de Kerkstraat werkt, was een reis naar de kaasstad Gouda voor Caroline een soort ‘thuiskomen’. Dat was prettig voor de sfeer van die avond omdat zij - zoals insiders weten - doorgaans nogal verlegen van aard is. Zij ‘gaf’ zich deze keer dan ook ‘makkelijk’ aan de heren tegenstanders.
Wij zijn afgelopen vrijdag om 09.00 uur vertrokken en hebben een koffiestop gemaakt bij van der Valk (geen familie van Caroline!) in Wassenaar onder het ANWB-motto: ‘2 uur rijden en dan een half uur rust’. Na de benen gestrekt te hebben zijn we verder gereden tot Zoetermeer, waar wij copieus geluncht hebben in een drie saterrentent, waarvan de naam mij is ontschoten omdat wij na het bijbehorende wijnarrangement ook nog wat digestieven bij de koffie hebben genoten.
Als iemand toch nieuwsgierig is naar de naam dan kan de penningmeester van TOV opheldering verschaffen omdat wij ook deze culinaire uitspatting reeds hebben gedeclareerd bij TOV.
Na de lunch hebben wij uiteindelijk zigzaggend Gouda bereikt via de A12. Wij hebben riant gebruikgemaakt van alle drie de rijstroken, inclusief de vluchtstrook.
Dat laatste stuk was ècht een belevenis omdat vele mede weggebruikers ons met lichtsignalen en al toeterend begroetten.
Ik was me er eerlijk gezegd niet van bewust dat wij als sterteam zo populair waren in die regio!
Precies op tijd kwamen wij aan bij de ‘Vriendenschaar’ waar wij om 8 uur aan de wedstrijd konden beginnen.
Wij waren super gemotiveerd om nu voor het eerst dit seizoen eindelijk eens een keer te winnen.
Mijn eerste partij verloor ik in 5 sets van een stiekemerd, die tijdens het inspelen als een zombie aan het pingpongen was, maar in de partij liet blijken dat hij nog meer achter zijn ellebogen had….
Caroline won daarna vrij makkelijk in drie games van tegenstander nummer twee.
Daarna slaagde zij er helaas niet in om de tweede partij ook te winnen en liet het punt na drie games in Gouda achter.
Aangezien ik had gezien dat mijn tegenstander nummer twee steunkousen droeg, had ik maar één doel voor ogen: ‘Ik wil van iedereen verliezen maar NIET van iemand met steunkousen!’ (Excuses voor deze banale houding maar dat is nou eenmaal een afwijking van me waar ook mijn psychiater geen raad mee weet).
Resultaat was dat ik mijn eerste potje van dit seizoen in vijf games heb gewonnen.
Die kousen waren ook voor mij een ware steun. Kan iemand mij trouwens uitleggen waarom steunkousen altijd zo een vieze bruine poepkleur hebben? Dat maakt het namelijk allemaal nóg erger….
Omdat ik vorige week schreef dat wij nagenoeg altijd het dubbel winnen sla ik het verloop daarvan maar even over… Eind resultaat 3-2.
Dick Verbeek
We staan nu op 171 loten van 23 kopers. Dat zijn er 8 meer dan vorig jaar. Dat begint ergens op te lijken!
Ik moet een kleine correctie op het verslag van Caroline maken. Zij heeft het over team 7, maar het is team 6.
Team 7 bestaat uit Arnold en ik. Wel is het zo dat Caroline al 2 keer in ons team (7 dus) is ingevallen, dus vindt ze ons team ook een beetje van haar.
Veel belangrijker is dat Caroline er een leuk verslag van heeft gemaakt, waar andere teams een voorbeeld aan kunnen nemen.
Team 7 bestaat uit Arnold en ik. Wel is het zo dat Caroline al 2 keer in ons team (7 dus) is ingevallen, dus vindt ze ons team ook een beetje van haar.
Veel belangrijker is dat Caroline er een leuk verslag van heeft gemaakt, waar andere teams een voorbeeld aan kunnen nemen.