Jeetje, het werkt!
Afgelopen dinsdag mocht ik met Arnold Sr. aantreden voor een thuiswedstrijd tegen De Treffers. Dus spoedde ik mij die avond ‘tegen achten’ opgetogen naar ons clubhuis, alwaar ik buiten reeds aangenaam werd verrast door het feit dat het aanpalende godshuis weer veranderd was van een tentenkamp in een stenen tempel. Het laveren tussen steigerdelen en doeken was eindelijk verleden tijd! Er bekroop mij zelfs een euforisch gevoel van vrijheid, dat helaas maar enkele seconden zou duren.…
Zelfverzekerd als ik (wellicht ten onrechte) ben wat betreft mijn sportieve resultaten die ik die avond weer van plan was echt een keer waar te maken, zwaaide ik enthousiast de deur van de kantine open, alwaar mijn voorzitter mij met een brede grijns begroette. Alhoewel dat al enigszins ongemakkelijk voelde had ik nog niet door waar de kneep zat. Totdat hij op een Duitse bevelende wijze en op zeer luide toon vroeg naar mijn QR-code. En ik had echt geen idee wat ik verkeerd zou hebben gedaan, laat staan dat ik wist wat een QR-code inhield. Hij riep mij nog toe dat hij mij wilde ‘scannen’ en even kwam toen weer die traumatische ervaring boven van enkele jaren geleden in het LUMC, met dit verschil dat die lieve ogen van die mooie verpleegster mij direct weer op mijn gemak stelden. Ik denk nog veel aan haar.
‘Smartphone!’ klonk het luid door de nog lege kantine en pas toen drong het tot mij door dat hij wilde weten of ik een ‘Wappie’ was of een ‘Spuiten en Slikken’ type.
Vervolgens zocht zijn smartphone contactloos contact (ja, ècht waar: dat bestaat!) met mijn smartphone.
Geen idee waar dat goed voor was maar nadat hij mij had uitgemaakt voor ‘groene vink’, mocht ik mij naar de arena met de groene tafels begeven. Misschien was het scheldwoord ‘groene vink’ een knipoog naar het feit dat ik achter de groene tafel regelmatig het lawaai produceer als van een vink die zijn territorium beschermt. Mocht dat zo zijn, dan ontgaat mij ten ene male de humor daarvan.
Enigszins bekomen van deze ophef is het nog vermeldenswaard dat Arnold en ik - met uitzondering van het dubbel - alles gewonnen hebben.
Wellicht nog interessant kan zijn dat ik in mijn tweede single de eerste twee games nogal dik verloor. Maar dankzij de coaching van zowel Nestor Arnold als Major Tom (ja die!) wist ik door af en toe ook mee te gaan prikken (wat voor mij voelt als een taakstraf bij de plantsoenendienst) de resterende drie games te winnen.
Wat ik daaruit geleerd heb is dat ik mijn - tot ver in het district geroemde - fenomenale strakke spel met die flitsende returns en haast supersonische smashes meer moet larderen met ‘geprik’.
Kortom: Jeetje, het werkt!
Dick Verbeek
Afgelopen dinsdag mocht ik met Arnold Sr. aantreden voor een thuiswedstrijd tegen De Treffers. Dus spoedde ik mij die avond ‘tegen achten’ opgetogen naar ons clubhuis, alwaar ik buiten reeds aangenaam werd verrast door het feit dat het aanpalende godshuis weer veranderd was van een tentenkamp in een stenen tempel. Het laveren tussen steigerdelen en doeken was eindelijk verleden tijd! Er bekroop mij zelfs een euforisch gevoel van vrijheid, dat helaas maar enkele seconden zou duren.…
Zelfverzekerd als ik (wellicht ten onrechte) ben wat betreft mijn sportieve resultaten die ik die avond weer van plan was echt een keer waar te maken, zwaaide ik enthousiast de deur van de kantine open, alwaar mijn voorzitter mij met een brede grijns begroette. Alhoewel dat al enigszins ongemakkelijk voelde had ik nog niet door waar de kneep zat. Totdat hij op een Duitse bevelende wijze en op zeer luide toon vroeg naar mijn QR-code. En ik had echt geen idee wat ik verkeerd zou hebben gedaan, laat staan dat ik wist wat een QR-code inhield. Hij riep mij nog toe dat hij mij wilde ‘scannen’ en even kwam toen weer die traumatische ervaring boven van enkele jaren geleden in het LUMC, met dit verschil dat die lieve ogen van die mooie verpleegster mij direct weer op mijn gemak stelden. Ik denk nog veel aan haar.
‘Smartphone!’ klonk het luid door de nog lege kantine en pas toen drong het tot mij door dat hij wilde weten of ik een ‘Wappie’ was of een ‘Spuiten en Slikken’ type.
Vervolgens zocht zijn smartphone contactloos contact (ja, ècht waar: dat bestaat!) met mijn smartphone.
Geen idee waar dat goed voor was maar nadat hij mij had uitgemaakt voor ‘groene vink’, mocht ik mij naar de arena met de groene tafels begeven. Misschien was het scheldwoord ‘groene vink’ een knipoog naar het feit dat ik achter de groene tafel regelmatig het lawaai produceer als van een vink die zijn territorium beschermt. Mocht dat zo zijn, dan ontgaat mij ten ene male de humor daarvan.
Enigszins bekomen van deze ophef is het nog vermeldenswaard dat Arnold en ik - met uitzondering van het dubbel - alles gewonnen hebben.
Wellicht nog interessant kan zijn dat ik in mijn tweede single de eerste twee games nogal dik verloor. Maar dankzij de coaching van zowel Nestor Arnold als Major Tom (ja die!) wist ik door af en toe ook mee te gaan prikken (wat voor mij voelt als een taakstraf bij de plantsoenendienst) de resterende drie games te winnen.
Wat ik daaruit geleerd heb is dat ik mijn - tot ver in het district geroemde - fenomenale strakke spel met die flitsende returns en haast supersonische smashes meer moet larderen met ‘geprik’.
Kortom: Jeetje, het werkt!
Dick Verbeek