Op de valreep of beter laat dan niet!
Druk, druk, druk. Wat heb je het toch druk als je met pensioen bent…..
Allemaal geen excuses, gewoon vergeten even een verslagje te maken van een spannende wedstrijd.
Afgelopen dinsdag mochten wij Play Fair ontvangen. De uitwedstrijd was onzerzijds zeer teleurstellend, ondanks de tips van Aad Verkley (ja,ja, die was ook in Leimuiden), dus nu hadden we onze zinnen toch echt wel op een puntje gezet. We hadden ons geestelijk goed voorbereid op de twee gebroeders Ton en Hans, maar werden verrast door, zoals Yvonne haar noemt, ‘Irene met de bene’ vergezeld door Ton. Misschien lagen hier toch wat kansen. De eerste wedstrijd trad Yvonne aan tegen Irene, die niet aanviel, maar vooral ouderwets schoof. Wat een duizelingen kreeg de scheids te verduren door al dat geschuif. Yvonne bleef natuurlijk supercool en liet zich niet van de wijs brengen. In 4 games sloeg ze de benen onder Irene vandaan en wist de eerste punt veilig te stellen. Dat was al 100% meer dan uit, hahaha.
Toen mocht dit oudje tegen een niet veel oudere norse Noppenman. Rustig en beheerst probeerde ik punt voor punt te pakken. Over en weer pakten we een game, resultaat een vijfsetter. Spannend, hoopte ik, maar na een prachtig geslagen bal, die door Let ongeldig werd was ik helemaal van het padje en moest met 3-11 wederom in Ton mijn meerdere erkennen.
Het dubbel mochten Yvonne en ik weer een punt pakken, 200% beter dan de uitwedstrijd! Er is nog hoop! Maar, helaas kon ook Yvonne niet tegen de norse Noppenman op. De stand 2-2, nee, er ligt géén druk op hoor! Over de wedstrijd van mijzelve tegen Irene kunnen we kort zijn, zo mooi waren de benen niet!
Resultaat van de avond 2-3 verloren, maar toch weer twee punten gepakt.
Bij de nazit begrepen we waarom de Noppenman zo nors was: sufgeluld door Irene met de bene, hahaha.
Druk, druk, druk. Wat heb je het toch druk als je met pensioen bent…..
Allemaal geen excuses, gewoon vergeten even een verslagje te maken van een spannende wedstrijd.
Afgelopen dinsdag mochten wij Play Fair ontvangen. De uitwedstrijd was onzerzijds zeer teleurstellend, ondanks de tips van Aad Verkley (ja,ja, die was ook in Leimuiden), dus nu hadden we onze zinnen toch echt wel op een puntje gezet. We hadden ons geestelijk goed voorbereid op de twee gebroeders Ton en Hans, maar werden verrast door, zoals Yvonne haar noemt, ‘Irene met de bene’ vergezeld door Ton. Misschien lagen hier toch wat kansen. De eerste wedstrijd trad Yvonne aan tegen Irene, die niet aanviel, maar vooral ouderwets schoof. Wat een duizelingen kreeg de scheids te verduren door al dat geschuif. Yvonne bleef natuurlijk supercool en liet zich niet van de wijs brengen. In 4 games sloeg ze de benen onder Irene vandaan en wist de eerste punt veilig te stellen. Dat was al 100% meer dan uit, hahaha.
Toen mocht dit oudje tegen een niet veel oudere norse Noppenman. Rustig en beheerst probeerde ik punt voor punt te pakken. Over en weer pakten we een game, resultaat een vijfsetter. Spannend, hoopte ik, maar na een prachtig geslagen bal, die door Let ongeldig werd was ik helemaal van het padje en moest met 3-11 wederom in Ton mijn meerdere erkennen.
Het dubbel mochten Yvonne en ik weer een punt pakken, 200% beter dan de uitwedstrijd! Er is nog hoop! Maar, helaas kon ook Yvonne niet tegen de norse Noppenman op. De stand 2-2, nee, er ligt géén druk op hoor! Over de wedstrijd van mijzelve tegen Irene kunnen we kort zijn, zo mooi waren de benen niet!
Resultaat van de avond 2-3 verloren, maar toch weer twee punten gepakt.
Bij de nazit begrepen we waarom de Noppenman zo nors was: sufgeluld door Irene met de bene, hahaha.